REISBLOG 13 - Voor hand en tand

Hoi allemaal

De laatste twee weekenden in Cambodia hebben we lekker het einde van onze reis gevierd in Siem Reap, wat uiteraard niet zonder een paar tegenslagen gingen. Het eerste weekend hadden we een lekker hotelletje met zwembad en warme douche geboekt om even te genieten van wat luxe. Vrijdag avond op stap, maar de Pub Street was niet zo bijzonder als we dachten dus toen nog maar een keer een rondje over de markt, waardoor we weer met veel te veel nieuwe spullen zijn thuis gekomen. Lekker vroeg je bed in en morgen een nieuwe poging wagen tot dansjes en drankjes. Jammer alleen dat ik om 3 uur s’nachts wakker werd met jeuk, jeuk over me hele lichaam. In eerste instantie dacht ik: uitdroging van me huid, dus even insmeren met crème om mijn huid wat vetter te maken en onder de koude kraan om het af te koelen. Na een gebroken nacht op naar dag 2. Lekker westers eten, want oh my ik kan echt geen rijstkorrel meer zien. S’avonds de tweede poging gedaan tot uitgaan in de raarste club ever. Het feit dat de bar de YOLO bar heette had al alle alarmbellen moeten doen afgaan. Wie gebruikt er nog het woord YOLO tegenwoordig? Niemand dus! Deze bar was gevuld met dronken hippies en backpackers, wat over het algemeen apart volk wordt als ze dronken zijn, no offense. Helaas moesten we vroegtijdig naar huis omdat ik gek werd van de jeuk, niet over mijn hele lichaam tegelijk maar op een aantal plekken die na het krabben echt bloedheet werden .. super fijn heb ik weer. Oh ja en ik was ook nog te eigenwijs om er overdag een crème voor te halen, dus uit nood nog s’nachts bij een supermarktje koelpads gekocht om, het woord verraad me al, verkoeling te brengen. Daar zit je dan om 3 uur s’nachts in je hotel in Siem Reap onder de 10 koelpads vanwege de jeuk. Gelukkig is de moeder van Par huisarts en die heeft ons geholpen met het vinden van de oorzaak: een allergische reactie. En waarvoor dan wel? De enige logische dader was het hotelbed! Het hotelbed!! Hoe bedenk je het .. leuk joh een weekendje Siem Reap haha. Anyway, gelukkig kreeg ik toen een telefoontje van een wel heel bijzonder persoon: Sinterklaas! Zo fijn om nog even met de lieve man te kunnen kletsen voordat hij weer naar Spanje moest vertrekken. Nu maar hopen dat mijn chocoladeletter er nog is als ik thuis ben. 

Weekend 2 verliep veel beter gelukkig. We hadden weer geboekt bij hetzelfde hotel, omdat de service ons toch wel beviel. Wacht? Bedoel je nu Manouk dat je bent terug gegaan naar het hotel waar je allergisch was voor het hotelbed waarschijnlijk? Ja als je het zo stel is dat wel raar, maar dat was het enige hotel dat geen creditcard vroeg bij het maken van de boeking. Gelukkig nu twee hele goede nachten gehad zonder jeuk. Ik kan soms nog wel wat geluk hebben. 

Als je je ooit onzeker voelt over jezelf en het gevoel heb dat niemand je aardig vind, zou je eens een maandje hierheen moeten komen en les gaan geven op scholen. Want, ik weet dat ik leuk ben, nee geintje, maar hier ben je echt een celebrity. Toen we hielpen op de Greenway school moesten we elke dag op de fiets en letterlijk elk kind zegt je gedag of wil een high five. Nu geven we les in handen wassen en tandenpoetsen op verschillende scholen in de regio en ook daar zijn we echt super interessant. Ik hoef alleen maar op een bankje te gaan zitten en mijn telefoon erbij te pakken en binnen enkele minuten ben ik omgeven door kinderen. Ik moet bijna beveiliging gaan inhuren haha, maar nu weet ik wel hoe een celebrity zich voelt. Het les geven is wel echt leuk, maar ook saai om 6 keer per dag hetzelfde riedeltje te moeten herhalen: Waarom doen we het, Wanneer doen we het en Hoe moeten we dat doen. Gelukkig maken we wel echt een verschil, hoop ik, en daar doe je het voor: de kinderen iets leren waar ze de rest van hun leven wat aan hebben. Wanna change the world, start small! 

Nou, dit was het dan, het einde is in zicht. Ik heb net nog gekeken op de site van FlyEmirates gekeken maar het staat er echt: ‘Next destination: Amsterdam’. Ik ga dit eigenlijk wel heel erg missen, ik wist al dat het leuk was om je gedachten te delen met andere mensen, dat doe ik in mijn filmreviews ook. Toch was dit anders, want als MovieManouk ben ik gelimiteerd tot 1 film of 1 onderwerp, maar tegen jullie heb ik gewoon mogen kletsen waarover ik wilde. Ik hoop dat jullie een beetje genoten hebben. Bedankt nog voor alle complimentjes over mijn schrijfstijl, erg vleiend, maar het legde wel wat druk op mijn schouders haha. Ik weet in ieder geval dat als ik ooit een boek schrijf er al een aantal mensen zijn die het misschien wel zouden willen lezen, hoop ik? Ik zie jullie hopelijk vanaf volgende week weer in, het nu nog met sneeuw bedekte, Nederland. Nu maar hopen dat de sneeuw dit weekend weg is, want ik ziet niet te wachten op vertraging! Bedankt allemaal en tot snel! 

Veeeeeel liefs,

Manouk 

REISBLOG 12 - Same Same But Different

Hoi allemaal,

Jeej, het is december! Dat betekent (normaal) een aantal dingen: ten eerste is het tijd voor de grote feestdagen, maar ja ondanks dat ik Sinterklaas wel even heb kunnen videobellen, was het helaas maar van korte duur. Voor het eerst in mijn leven heb ik niets van dit feest meegekregen. Nou oké kerst dan maar proberen? Of ik al de kerststemming ben? Wat denk je zelf, ik zit hier in 33 graden en loop rond in mijn korte broek en hemdje. Vergeef me dat ik nog niet de behoefte heb gehad om naar Mariah Carey of Wham! te gaan luisteren haha. 

Ten tweede betekent december dat ik alweer 6 weken hier ben. Veel mensen vinden het wonderlijk dat ik over 2 weken weer thuis kom, ik verbaas me meer over het feit dat ik al 6 weken hier ben. Wat mis ik het meeste aan Nederland hoor ik je denken.. ik denk de meubels. Elke stoel, tafel of kruk is hier gemaakt van hout, ik mis die lekker loungebank waar je heel even op kan liggen als je even een half uur moet wachten, want om nu altijd op je bed te moeten liggen is toch anders. Kortom: de eerste dag in Nederland lig ik alleen maar op de bank! Ten derde, en dit zal niet voor iedereen gelden, betekent december dat er een nieuwe Star Wars uitkomt. Ja echt, je mag zo hard hebben gezucht net als je wilt, maar ik heet nog steeds Manouk dus dit moest even gedeeld worden!

De afgelopen twee weken waren heel bijzonder, indrukwekkend, leerzaam en uitdagend en waarschijnlijk zijn er nog wel 20 woorden om het te kunnen omschrijven. Mogen helpen op de Greenway School was een hele ervaring, maar aan het eind hebben we een prachtige muurschildering afgeleverd, weten alle kinderen in alle klassen nu hopelijk hoe ze goed moeten poetsen en hebben ze van Par, Linnea (andere vrijwilliger) en ik allemaal nieuwe schoolboeken gekregen. 

We hebben de focus gelegd, deze 2 weken net als de andere weken, om onze kennis over poetsen nog meer te verspreiden. De afgelopen weken, Thailand inclusief, hebben wij een heleboel poetsposters uitgeprint en op elke plek die wij kwamen en hielpen, uitgedeeld. Het belang van een goede mondzorg is in deze landen pijnlijk duidelijk geworden, want we hebben wat minder schone bekkies gezien hoor.

Als laatste wil ik jullie waarschuwen voor mijn nieuwe stopzinnetje als ik straks thuis kom, want alles in dit land is hier: Same, Same But Different. Als je iets wil kopen en ze hebben het niet, maar wel iets wat er op lijkt wordt het je toch aangesmeerd want ja het is Same Same .. But Different. Heel

leuk natuurlijk, maar na zo’n lange tijd ga je zo’n in het begin stom zinnetje bijzonder snel overnemen. Oh ja en wat blijkt nou: je kan deze zin in echt alle, maar dan ook alle situaties gebruiken haha, dus be prepared.

Tot snel,

Manouk

REISBLOG 11 - Goodmorning Cambodja

Hoi allemaal,

We hebben het gered, vraag me alsjeblieft niet hoe, maar we hebben het gered. Zondag zijn we veilig na een lange dag reizen aangekomen in Siem Reap, Cambodja. Zondag was heel zwaar, veel zwaarder dan gedacht. Het was voor het eerst dat die echte heimwee begon te komen. Waarschijnlijk werd dat ook deels veroorzaakt door het feit dat wij op het vliegveld waren met de Nederlandse jongen die rond dezelfde tijd op een vlucht naar huis zou stappen. Huis .. wauw dat klonk wel even heel lekker hoor. Terug naar Nederland en je vrienden en familie. Zeker na de stress op het vliegveld was het de afgelopen dagen best moeilijk. Cambodja is veel armer dan Thailand en dat merkte we al gelijk. De wegen zijn slecht en sommige zijn vaak nog onverhard. Dat hielp waarschijnlijk ook niet echt mee in het hele heimwee verhaal. Maar we gaan dit land een eerlijke kans geven, want ik weet zeker dat het nog vele pareltjes te bieden heeft. 

We hebben ook een kijkje mogen nemen in een floating village, een drijvend dorp dus. Bij aankomst zei onze begeleider dat we ons niet moesten laten verlijden om voor een bepaalde prijs 50 kilo rijst te kopen. Wacht wat? Waarom zou ik in godsnaam 50 kilo rijst kopen .. om mee te nemen terug naar Nederland ofzo? Wat bleek nou: halverwege de tour kwamen we langs een school. Twee kleine gebouwtjes op het water waar zo’n 600(!) leerlingen op zaten. Toeristen kunnen dus voor een hoog bedrag rijst kopen voor deze kinderen, wat ongetwijfeld veel mensen doen, met de beste bedoelingen uiteraard. Wat ze niet weten is dat aan het eind van de dag deze rijst weer wordt ingenomen om vervolgens opnieuw te worden verkocht aan de volgende weldoener. Wat leven we toch in een triest wereld.

Over triest gesproken, we zijn die middag ook langs geweest bij een krokodillenboerderij/restaurant. En we hebben ze ook gezien, de krokodillen voor op het menu. Gigantische beesten opgepropt op een klein houten vlotje met amper ruimte om te bewegen. Gigantisch imposerende beesten die absolute vrijheid verdienen, maar het was niet de laatste boerderij die we tegenkwamen. Het houden van krokodillen voor hun vlees maar vooral hun huid is big business hier in Cambodja en is om kippenvel van te krijgen. Arme Snappie :(

Leuk land he Cambodja, tot nu toe alleen maar negatieve ervaringen, maar ik zou liegen als het allemaal zo was. De komende twee weken staan echt in het teken van helpen. We verblijven in Samraong, een dorpje in het noorden van Cambodja. Weer even back to basic maar heel mooi en leuk. Overal lopen koeien, kippen en waterbuffels op straat en door de rijstvelden. Hier gaan we helpen op de Greenway School. Een school opgericht door de Green Lion, die Engelse les geeft aan kinderen. Een prachtig initiatief, want de school is gratis en opgericht voor de armste families hier in de buurt. De school is gebouwd door vrijwilligers en is ook grotendeels van ze afhankelijk. Veel vrijwilligers kunnen hier ook geld doneren. Voor 120 dollar kun je een kind een jaar lang een goed schooljaar geven. De directeur kijkt als er donaties binnenkomen naar welke kinderen het het hardste nodig hebben, en houd daarvan een hele lijst bij. Ik ben superblij om op deze school te mogen helpen.

Spreek jullie snel!

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 10 - Komen en gaan

Hoi allemaal,

Deze week alweer mijn laatste week hier in het zonnige Thailand, en hoe raar het misschien klinkt, maar ik ben best blij om weg te gaan. In de afgelopen vier weken hebben we alles van Thailand, van noord tot zuid, kunnen en mogen zien. Ik denk dat er weinig plekken niet door ons ontdekt zijn. Zondag staat ons nieuwe avontuur op het programma genaamd Cambodja en ik kan niet wachten!

Deze week mochten we van grote kinderen naar kleine kinderen, wat wel een indruk heeft achtergelaten. We hebben de hele week mogen assisteren in een weeshuis. Dat is best heftig .. nou ja misschien kan ik het nog beter omschrijven als indruk-makend. Ik ben er achter gekomen dat de meeste kinderen in dat huis waarschijnlijk geen wees zijn, maar hun vader of moeder heeft ze daar gebracht op hele jonge leeftijd. De kinderen worden daar dan opgevoed en vervolgens krijgt de ouder de kans om de kinderen op hun twaalfde weer ‘op te halen’ ... Zo niet, dan blijven ze daar wonen. Dat is best heftig om te horen. Denk je maar in dat je als kind van 12 zit te wachten op je ouder(s) en je je na een paar maanden realiseert dat ze niet gaan komen. Dat soort situaties en praktijken zijn wij in Nederland niet gewend. Als entertainment mochten we spelen met de kinderen zo af en toe. En daar wil ik even wat meer uitleg over geven. Tijdens een cursus die wij moesten volgen voordat we op reis gingen hebben ze ons bijna op het hard gedrukt om hier heel voorzichtig mee te zijn. In dit soort landen bestaan er heel veel vormen van weeshuistoerisme, waar veel geld mee kan worden verdiend. Daarom zij onze cursusleidster ook dat het heel belangrijk is om als je gaat helpen in een weeshuis, je het beste helpt door de begeleiders te ondersteunen. De begeleiders zijn degene die elke dag met deze kinderen moeten werken. Zorg er ook voor dat als je dan met kinderen speelt je niet 1 kind alle aandacht geeft, maar je aandacht goed verdeeld. Gelijk de eerste dag merkte ik al dat een van de Duitse meisjes tijdens het speeluurtje alleen maar bezig was met 1 jochie, op wie ze al haar aandacht focuste en die ze ook constant achterna bleef zitten. Ik vond dat heel moeilijk om te zien, want wie weet hoeveel ‘schade’ je daarmee kan aanrichten. Pff heavy stuff allemaal. Maar .. We hebben ook nog poetsposters uitgedeeld aan de schoolleiding, die ze gaan ophangen in de school. De kids waren in ieder geval erg gelukkig met hun nieuwe speelgoed, maar ik heb wel geprobeerd echt afstand te houden van de kinderen. Wie weet hoeveel vrijwilligers er elke maand langs komen en wat die kinderen al hebben meegemaakt. Desondanks heb ik voor 1 van de kinderen een prachtig mooie vogel, al zeg ik het zelf, in elkaar gezet. 

Oke, na de heavy stuff, nu even een ander verhaaltje voor jullie lieve lezers, want deze week sluiten we af met een paar andere belangrijke onderwerpen: zon, zee en strand. Jaja, het is jaloers maak tijd, hehe. Terwijl ik dit schrijf heeft karma me al keihard terug gepakt, want de eerste middag zijn we bijna allemaal zo gruwelijk verbrand door de felle zon .. AUW. Ik ‘gelukkig’ alleen op mijn rug en schouders, omdat ik s’morgens te chagrijnig en eigenwijs was om hulp te vragen met het insmeren van mijn rug. Eigen schuld dikke bult Manouk! Maar, ik heb wel genoten van het snorkelen. Toch moeten we wel een beetje oppassen in de zee, niet voor haaien gelukkig .. maar voor kwallen. Misschien nog wel erger. Een nieuw meisje in onze groep is dus een paar weken geleden gestoken door een kwal, ieks! Gelukkig heb ik geleerd van Finding Nemo, is de film naast grappig nog handig ook, dat je bij kwallen moet uitkijken voor de tentakels. Als ik er zie geef ik hem dus gewoon een beuk op zijn hoofd .. kan niet moeilijk zijn toch? Toch? 

Oke, oke, laatste puntje? Heb je nog heel even de tijd. Weten jullie nog dat ik jullie vorige week in mijn euforische staat vertelde over het feit dat ik zo gelukkig was dat ik naar Thor Ragnarok kon? En weet je dan ook nog dat ik vertelde dat er nog een film was die ik graag zou willen zien? Drie keer raden wie die film, vandaag, nog voordat hij uberhaupt in Nederland uit is, heeft gezien! ME! Par en ik hadden even een middagje vrij van de groep genomen en zijn lekker naar een shopping center geweest, waar ze toevallig een bios hadden die Justice League al draaide. Ik zweer je, het was niet gepland, maar het was wel erg welkom! Nog even snel wat ik er vond: zo veel beter dan verwacht! Het begin voelde nog wel wat gehaast van: we moeten deze karakters bij elkaar brengen, maar het is echt een leuke film! 

Dat was het weer voor vandaag, ik spreek jullie snel in Cambodja!

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 9 - Hello! My name is ..

Hoi allemaal,

Alweer bijna een hele week hebben jullie mijn spannende verhalen vanuit het zonnige Thailand moeten missen, wat moet dat afkicken zijn geweest. Nee, nee, ik overdrijf, maar aan de andere kant, als je dit leest ben je dus wel stiekem heel benieuwd wat er met mij gebeurd is haha, dus laat ik dan maar snel beginnen! Maandag mochten we ons weer aansluiten bij onze eigen groep, je weet wel, die ene met al die Duitsers. Dat was zowel fijn, we verveelden ons wel een beetje in Singburi, maar ook niet zo fijn, want in Singburi hebben we echt vrienden gemaakt. Vrienden van alle nationaliteiten welgeteld. Een super lieve Duitse man met een sneu achtergrond verhaal (gescheiden van zijn vrouw), een Italiaan met hele mooie oog (ja, de verhalen zijn dus echt waar) en een Nederlands meisje uit Nijmegen die op haar 25 besloot haar baan op te zeggen en de wereld te gaan zien (echt een tof wijf). Helaas moesten we afscheid nemen van ze. Terug bij onze groep stond deze week in het teken van Engelse les geven op een basisschool elke ochtend. Onze slachtoffers waren 30 Thaise scholieren in de puberteit, erg leuk. De eerste dag begonnen we met een voorstelrondje van beide kanten waarin alle kinderen zichzelf in het Engels moesten voorstellen, daarna konden we aan de slag. Om het ijs te breken we begonnen met de Engelse versie van Hoofd, Schouders, Knie en Teen en wat blijkt: ik kan het nog verrassend goed ook haha, weer een verborgen talent gevonden! De rest van de week hebben we besteed aan het leren van basis Engels, want het niveau was schrikbarend laag. Daarom hebben we ze deze week de kinderen geleerd over kleuren, cijfers, letters en nog veel meer andere onderwerpen zoals voorwerpen uit het klaslokaal. Als afleiding hebben we de kinderen kennis laten maken met het spelletje Galgje met de nieuwe geleerde Engelse woorden. Nu maar hopen dat er van deze week nog wat van gaat blijven hangen! 

Dezelfde dag nog mocht er een kleine ‘droom’ van mij uit komen: een trektocht door de jungle. Na een ochtend lesgeven werden we op de auto gezet naar de jungle. Het was dan wel geen lange tocht en het was ook geen echt tropisch regenwoud, maar ik had even mijn Jungle Book momentje. Voordeel van mijn momentje was dat ik niet werd achtervolgd door een moordlustige tijger .. althans, dat denk ik. In dat geval ben ik blij dat hij me niet heeft kunnen vinden. Zelfs niet terwijl Johanna en ik nog het nummer van King Louie uit The Jungle Book uit volle borst hebben gezongen. Het spijt me Shere Khan, volgende keer beter ;)

Als laatste wil ik nog even een bijzondere ervaring met jullie delen. Ik denk dat de meest wel weten dat ik een echte filmfan ben en hoe raar het ook klinkt, maar het deed echt een beetje pijn om weg te gaan. Er komen in mijn tijd in het buitenland wat voor mij belangrijke films uit: de nieuwste editie van de MCU Thor: Ragnarok is vorige week in de bios geland en volgende week komt Justice League uit, een film waar vele ogen op gericht zijn. Natuurlijk komt er nog veel meer uit wat ik wel graag zou willen zien, maar deze twee wil ik wel heel graag op het grote scherm zien. Ik had er niet op gerekend dat dit mogelijk zou zijn hier in Thailand, maar het grote winkelcentrum waar we gister een middag in hebben mogen doorbrengen heeft mij een heel gelukkig meisje gemaakt. Niet alleen hadden ze een bioscoop, ze draaiden ook nog de Engelse versie van Thor: Ragnarok, dus ik kan met trots zeggen dat ik deze film niet heb hoeven missen in de bioscoop. Oh ja, en hij was echt geweldig. Misschien is het geluk binnenkort nog aan mijn zijde en kan ook Justice League hier mee pakken, maar ik ben voor nu een gelukkig mens! 

Veel liefs, 

Manouk

REISBLOG 8 - Rood, wit en blauw

Hoi allemaal,

Ik had al aangekondigd dat we deze week een rustige week zouden hebben. Deze week verblijven we in het vrijwilligerscentrum in Singburi. Het kostte ons een 11 uur durende, ja 11 uur ja, busreis om hier heen te komen, maar dan heb je ook wat. Onderweg zijn we wel minstens 3 keer gecontroleerd door de politie vanwege vluchtelingen, maar ze hebben ons gelukkig over het hoofd gezien haha. De eerste dag in Singburi was een soort van hel. Aangezien we half 5 s’ochtends aankwamen en stonden te stuiteren van energie, was het al/pas 6 uur dat we ons bed indoken. Toen kwamen we achter een van de nadelen van verblijven in Singburi: elke dag tussen 6 en 8 gaat hier in het hele stadje de radio aan. Wat? Ja, geen grapje, het is echt zo. Overal staan van die grote luidsprekers en dan mogen we twee uur genieten van de Thaise radio. Nu hoor ik je bijna denken: welke idioot zet er nu elke dag om 6 uur de radio aan en maakt daarmee de hele stad wakker? Nou, dat is dus de burgemeester .. ik wil niet veel zeggen, maar als burgemeester Molkenboer elke dag in Harmelen ‘Evers Staat Op’ zou aanzetten om 6 uur s’ochtends, zou ik me toch ernstig afvragen om niet te gaan verhuizen. Maar he, hier is het traditie dus er zit niets anders op dan maar te gaan slapen met oordopjes in! Er zijn gelukkig een aantal personen heel blij dat we terug zijn: de muggen. In de eerste dag ben ik weer helemaal lek gestoken. Ach bekijk het maar van de positieve kant, ik ben blijkbaar gewoon ontzettend aantrekkelijk, wat we natuurlijk allemaal al wisten toch? 

Al er wat spelfouten zitten in mijn volgende stukje, vergeef me, maar dat komt denk ik omdat mijn handen nog steeds een beetje onder de verf zitten. De afgelopen week mochten we onszelf nuttig maken en helpen bij een weeshuis. Daar hebben we een lekker asociaal grote Nederlandse vlag getekend op de buitenmuren, waarbij er natuurlijk meer verf op mijn kleding is gekomen dan op de daadwerkelijke muur, maar ja dat kan ook niet anders. Kijk Nederland mag dan wel niet naar het WK voetbal gaan volgend jaar, onze eigen stomme schuld, maar dat betekent niet dat ik niet trots mag zijn op ons kikkerlandje. De andere dagen hebben we ook ondermeer besteed aan het schilderen van tafels en stoelen. De laatste dag hebben we de kinderen, nou ja misschien hebben ze mij meer geholpen, geholpen met het maken van lichtbootjes. Dit weekend is hier namelijk het Lichtfestival, waarin de mensen in Thailand bootjes met lichtjes maken om het water te eren. Het water dat leven geeft, ze drinken geeft en plezier geeft om in te zwemmen. De kinderen konden fantastische figuurtjes maken met de bladeren van een bananenboom. 

Al met al was het een rustige, maar heel uitdagende week. De warmte hier in Singburi zorgt dat er een overschot aan muggen is, die mij echt heerlijk vinden. Dit betekent dat allebei mijn voeten minstens 15 muggenbulten bevatten, die ook na een paar dagen niet willen stoppen met jeuken. Niet heel fijn als je wilt gaan slapen en gek wordt van de jeuk. Al met al ben ik blij dat we ons volgende week weer kunnen aansluiten bij onze groep en onze reis door Thailand weer kunnen vervolgen.

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 7 - Op het randje

Hoi allemaal,

Ik wil even wat uitleg geven naar aanleiding van een foto die ik op Facebook plaatste. Afgelopen vrijdag stond er op het programma dat we naar het Elephant Conservation Centre gingen. Ik had hier van tevoren al een beetje een dubbel gevoel over, want aan de ene kant vind ik alles wat met dieren te maken heeft heel fascinerend, aan de andere kant heb ik ook vanuit meerdere bronnen gehoord dat de dieren in dit kamp niet zo’n goed leven hebben. Daar aangekomen kregen we al de mededeling dat we voor geld op een olifant konden rijden, waarvan ik al helemaal heb gehoord dat het heel slecht voor ze is.  Heel dubieus, want, en dit klinkt heel egoïstisch dan weer, wanneer krijg je de kans om op een olifant te rijden. Argh, oke, gelukkkg hadden we eerst de olifantenshow om er nog even goed over na te denken. De show was again heel dubbel. De ‘verzorgers’ boven op de olifanten lieten de olifanten allemaal opdrachten doen als bomen verslepen, legde uit hoe de dieren getraind werden en wat ze konden. De verzorger liet zien hoe ze een jonge olifant trainde en elke keer als deze een opdracht uitvoerde kreeg hij een beloning in de vorm van een pinda, maar nog steeds gaf het me geen goed gevoel want wie weet hoe het er achter de schermen aan toe gaat. De olifanten zelf keken maar mijn gevoel ook niet heel blij uit hun ogen. Daarna kregen de vele toeristen de kans om de dieren te voeren. Ook ik kon het helaas niet laten om toch even op de foto te gaan met dit majestieuze dier, maar de foto is wel heel dubbel om naar te kijken. Uiteindelijk kreeg geen van ons de kans om op zo’n dier te rijden want we moesten de trein halen en maar beter ook want na de show had ik al besloten dat ik er niet meer op wilde. Ik wil met dit verhaal duidelijk maken dat ik op de hoogte ben van de controverse rondom dit centrum en dat het ook voor mij een hele lastige ervaring was om mee om te gaan.

Oke, nu ik dat even heb uitgelegd wordt het weer tijd voor leukere zaken! Na het olifanten centrum zijn we voor de laatste keer op de trein gestapt. Een hele onrustige treinreis aangezien we helemaal voorin zaten en de machinist om de 5 minuten aan het toeteren was. Dat geluid komt na 10 keer wel echt je neus uit, maar we hebben Chiang Mai bereikt. Vandaag mochten we lekker toeristje spelen, jeej! Dat betekende: zonnebril op, nieuwe Thaise kleding aan, je camera bij de hand houden en meegaan met de stroom van honderden andere toeristen. Eitje toch? Ja, als je tenminste heel op de plaats van bestemming komt, want de tempel op het programma was helemaal boven op een berg. Ik heb nog nooit zo’n hobbelig ritje meegemaakt, zo hobbelig dat het een aantal mensen van de groep echt misselik maakte. Daarnaast is het nooit fijn om naar buiten te kijken en te zien dat je aan de rand van de afgrond rijdt .. iek! De tempel die we bezochten, de Wat Phrathat tempel, was wel adembenemend mooi! Daarnaast zijn we nog op bezoek geweest bij een bergdorpje en hebben we wederom een prachtige waterval gezien. En heb ik de kans gekregen om een nieuwe ulti-toeristische Facebook profielfoto te maken, schuldig! 

De aankomende week zal het wat rustig worden van mij kant, want ik moet me even focussen op het maken van wat schoolopdrachten, ja echt!,, maar als er weer iets spannends gebeurt zijn jullie de eerste die het horen! Tot snel!

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 6 - Jungle fever

Hoi allemaal,

Wat kan twee nachten slaap een mens, Manouk dus, goed doen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik wel vaker wat problemen heb met slapen, dus ik ben wel wat gewend. Alleen hier krijg je er dan ook nog eens een heleboel nieuwe indrukken bij. Zoals ik de laatste keer al zei waren we dinsdag aangekomen in een net hotel waar ik dus eindelijk een paar goede uren slaap kon krijgen. 

Woensdagochtend zouden we Engelse les gaan geven aan kinderen op een school. Normaal heeft de school zo’n 300 kinderen en zouden wij met 10 vrijwilligers onze handen wel aan vol hebben gehad. Maar, ik denk dat iedereen de maar al van mijlenver had zien aankomen, omdat de koning donderdag gecremeerd werd, waren alle scholen dus dicht. Best moeilijk les geven zonder kinderen zal ik je zeggen. Gelukkig wilde de school ons niet laten zitten en waren er bij aankomst twee meisjes gestuurd om ons op te vangen. Met deze meisjes hebben we wat karakteristieken gedeeld over Nederland en Duitsland, en hun Engels was verrassend goed. 90% van de tijd moeten we het doen met gebarentaal of medewerkers van een winkel die die ene persoon uit het personeel die Engels kan erbij moeten halen. 

Kijk, ik ben eigenlijk heel flexibel in wat we deze reis allemaal gaan zien en doen, want alles is interessant. We hebben van tevoren een programma gekregen zodat we een beetje weten wat ons te wachten staat. Kijk en dan ben ik wel een beetje de autist die dan wel graag wil dat we ons daaraan houden, toch? Blijkbaar staat het programma naast de grote dingen als de treinreizen en het hotel dus niet vast, al lijkt het mij wel handig om te weten waar je aan toe bent. Dus als onze reisleider ineens aankomt met de mededeling: we gaan naar een waterval waar je kan zwemmen, en niemand heeft een bikini bij zeg, is toch niet handig? En dan ook nog verbaasd opkijken als we vragen of we dan zwemkleding in het hotel willen ophalen: willen jullie zwemmen dan? Uhm JA, obviously. Nee we kunnen helaas niet langs het hotel, niet?, oké dan maar in mijn gewone kleding he. Achteraf wel veel lekkerder eigenlijk! Ik wil nog even zeggen dat die waterval mij heel erg gelukkig maakte, echt zo mooi, recht uit een scene uit Planet Earth of van Animal Planet. Jammer van die grote spinnen boven in de bomen, die mogen lekker daar boven blijven .. aan de andere kant, nog 1 vraagje he meneer Spin, jij hebt niet toevallig de kracht om mij in een superheld te veranderen toch? Nee? Het was maar een vraagje hoor, nooit geschoten is altijd mis, fijne dag nog! 

Donderdag was het tijd voor de derde van de vier treinreizen deze week! Van Uttaradit werden we door een prachtig berglandschap gebracht naar Lampang. Sorry als te vaak prachtig of fantastisch zeg, je mag wel een vliegticket naar Thailand boeken om me op de vingers te tikken, maar de kosten zijn niet voor mij haha. Onze groep begint steeds meer in tweeën te vallen: een club van Duitse meisjes (onaardig) en onze club: wij (coolste personen op aarde), een Nederlandse jongen (Bouwe, maar Bow Wow klinkt leuker) , een Duitse jongen (Moritz, vanaf vandaag MoMo) en een Duits meisje (Johanna, op Instagram noemt ze zichzelf al YoYo). We hebben eerlijk tegen elkaar gezegd dat de kans klein is dat we echt vrienden voor het leven worden en dat we elkaar hierna waarschijnlijk nooit meer zien, maar we kunnen op zijn minst een leuke tijd hebben nu. 

Oh ja, vergeet ik nog bijna een leuk verhaal over de treinreis. Halverwege de rit begon onze trein ineens te roken en er kwam ook een brandlucht vrij. Mmm oke vreemd, maar er is nog geen reden tot paniek gelijk. Totdat er ineens een conducteur langs kwam rennen naar de rook toe: oke NU is er reden tot paniek. Ik vreesde al gelijk het ergste, strak moeten we uit de trein en moet er nieuwe komen. Waar moet die trein dan vandaan komen en hoelang moeten wij waar gaan wachten. We waren nu ook niet echt in de bewoonde wereld. Gelukkig heeft de oververhitte trein, bleek achteraf ons veilig gebracht waar we moesten wezen. 

Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 5 - Per spoor

Hoi allemaal,

‘Kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng .. toet-toet!’

Op de een of andere rare manier, nou ja geen rare manier want wie kent dit nummer nou niet, komt dit elke keer als ik de trein stap weer naar boven. Dat verandert niet ook al ben ik niet meer in Nederland! Deze week staat in het teken van treinreizen door Thailand naar het noordelijkste puntje en in het assisteren van monniken in de vele tempels. Maar laten we even beginnen waar de vorige keer zijn gebleven.

Zondag werden we opgehaald door onze reisorganisatie. Nou ja opgehaald: ze hebben voor ons een taxi naar het busstation gehaald en vervolgens de tickets van de bus betaald. In mijn Nederlandse woordenboek zou ik dat niet verstaan onder ophalen, maar we zijn wederom niet meer in het kikkerlandje. Aangekomen in Sing Buri werden we nu wel echt opgehaald en gebracht naar het centrum waar alle vrijwilligers vanuit de organisatie verblijven. Daar werden we omringd door Duitsers, he waar heb ik dat eerder gehoord .. too soon?, anyway, moving on. Dit centrum voelde alsof het midden in de jungle stond en het aantal muggen deed daar zeker niet aan onder. Aangezien we nog geen spul tegen muggen hadden ingeslagen zat er niets anders op dan op de fiets te stappen en naar de dichtstbijzijnde 7/11 te gaan. 7/11 is een bekend winkelketentje onder backpackers. Het was even heerlijk om te fietsen en het voelde eindelijk alsof we waren aangekomen in het echte Thailand, want is het hier mooi.

Na een moeizame nacht, weer mede mogelijk gemaakt door de harde regen en de hitte, was het maandag tijd om op pad te gaan. Vanuit Sing Buri werden we op de trein gezet naar onze eerste stop in het noorden: . De treinreis zelf was fascinerend. Om de 5 minuten komen er mensen langslopen met manden, zakjes of schalen vol met eten en drinken. Van kip tot broodjes bapao tot uhm ja, wat moet dat eigenlijk voorstellen. Zonder airco is het best warm in de trein, gelukkig kun je als een hondje in de auto je hoofd uit het raam steken en je ogen uitkijken met de prachtige omgeving. Toch eiste de lange treinreis in de warmte wel zijn tol en het enige wat ik daarna wilde was rust. Onze reisleider voor deze reis heet, niet lachen, Banana. Hele aardige gozer, maar het is zijn eerste keer als begeleider, dus hij is ook niet helemaal zeker wat we nu precies wanneer gaan doen. Onze overnachting was echt in de middle of nowhere. Een mooie nowhere, maar er was niets te doen. S’avonds brachten we een bezoekje aan een gigantisch liggend Boeddha beeld en kregen we de kans om te bidden en een antwoord te krijgen op een brandende vraag voor de toekomst. Nooit geschoten is altijd mis dus dat wilde ik wel eens proberen. Dit was wel een hele bijzondere ervaring. 

Weer terug gekomen bij onze accommodatie werd ons op het hart gedrukt s’avonds niet naar buiten te gaan vanwege slangen .. ja slangen, ja! Oke, doen we dat niet. Pas de volgende morgen werd ons verteld dat het niet gaat om zomaar een slang, maar om een cobra. Geen adder of ringslag maar een giftige cobra ... SLIK! Beter vertellen ze me dit nu pas anders had ik sowieso geen oog dicht gedaan! Maar toen bleek dat we op weg waren om een kijkje te nemen op het platteland: het platteland waar dus blijkbaar cobra’s kunnen zitten .. niet echt een hele rustgevende gedachte en ik werd gelijk paranoïde naar elk bewegend bosje of struikje. Helemaal erg, achteraf grappig, was toen onze rondleidster halverwege de rondleiding ineens opsprong en we allemaal als gekken begonnen weg te rennen. Gelukkig bleek het maar een rivierslang te zijn, maar ik heb alsnog even kunnen testen hoe hard ik kan wegrennen in survival modus haha!

Daarna was het weer tijd voor een lange treinreis, naar weer een plekje noordelijker: Uttaradit. We konden de tijd nu iets beter doden en hebben vrienden gemaakt met een andere Nederlandse jongen aangezien de Duitsers niet erg sociaal zijn naar ons, en wij stiekem ook niet naar hun. In Uttaradit zullen we vannacht en morgen verblijven in een echt net hotel met goede airco! Morgen gaan we Engelse les geven aan kinderen, monniken assisteren in de tempels en mogen we ook even lekker toeristje spelen: op bezoek bij tempels en monumenten. Tot snel!

Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 4 - Met beide benen weer op de grond

Hoi allemaal,

Na maanden voorbereiding en spanning kan het dan nu ECHT beginnen. Ik ben zaterdag 21 oktober veilig, zonder kleerscheuren, met alle koffers nog in het bezit en best wel vermoeid aangekomen in Bangkok. De twee vluchten zijn goed verlopen, maar jezelf twaalf uur vermaken ondanks het grote aanbod aan films, de helft heb ik vaak al gezien, is nog best een uitdaging. Slapen zat er niet in voor mij helaas, want om je rust te pakken in een vliegtuig moet je wel redelijk ontspannen het vliegtuig instappen en dat is best pittig voor iemand met vliegangst. Gelukkig hebben de Marvel films, die zijn altijd goed, en de vele andere mogelijkheden tot afleiding het dragelijk gemaakt.

De eerste indrukken van Thailand zijn wel een beetje vertekend door de vermoeidheid en ik heb nog niet heel veel gezien. Wat me wel gelijk is opgevallen in de taxi naar het hotel is dat overal in Thailand grote borden hangen van de koning. Vorig jaar is de koning overleden en daarna is het de traditie om een jaar lang een rouwperiode te houden, deze periode duurt nog tot eind oktober. Dat betekent dus dat er binnenkort ook waarschijnlijk/misschien een kroning van de nieuwe koning komt, al deed de receptioniste van het hostel hier wel een beetje vaag over. Toch zou het wel heel gaaf zijn om mee te maken. Daarnaast hangen er ook heel veel spandoeken die de bewoners aanraden om Buddha met respect te behandelen, dus dat bewijst maar weer hoe belangrijk het geloof is!

Maar het grootste (min)punt tot nu toe is het weer. Het is buiten ruim 30 graden en benauwd. Oke, daar had ik op gerekend. Waar ik wel erg van geschrokken ben is de hoeveelheid regen die er vannacht gevallen. Dat is wel de grootste afknapper tot nu toe, daar hadden we eigenlijk niet op gerekend. De buien die hier vallen zijn niet bepaald klein en zachtjes. Misschien had ik me nog teveel ingesteld op zonnige stranden en palmbomen. Alles wat ik tot nu toe van Bangkok gezien is: veel verkeer en veel vervuilend verkeer ook. De bussen zijn oud en de lucht is niet heel zuiver en schoon.  Hoe ik trouwens weet dat er vannacht zoveel regen gevallen is? 1 woord: Jetlag. Vanwege de weinige slaap die ik in het vliegtuig heb gepakt, is het de eerste dag heel erg moeilijk om in het ritme te komen ..

Oke oke nu is het genoeg met dat geklaag, want de reis moet uberhaupt nog beginnen. Zondag worden we opgehaald door onze organisatie en dan pas komen de prachtige tempels en het landschap. Iets wat ik wel al gezien: kleine altaartjes ter ere van Lord Brahma, een vier koppige Buddha-look-a-like, die uitgedost zijn met prachtige bloemen, versieriengen en heel veel kleur. En ze zijn prachtig!! Kortom; laat het echte Thailand nu maar komen!


Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 3 - Aftellen, inpakken .. is het al zover?

Hoi allemaal,

Daar zit je dan, aan je laptop, je hebt nu officieel 'vakantie'. Ik weet niet of je het echt vakantie kunt noemen, want het wordt niet alleen een vakantie, er is ook nog een hoop werk aan de winkel. Wat is de tijd toch snel gegaan, het is een cliché die ik eigenlijk te vaak gebruik, maar hij is gewoon zo ontzettend waar. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik tegen mensen kon zeggen: 'Maak je geen zorgen, het is nog lang niet zover, pas over 3 maanden joh'. En daar zit je dan nu, 3 maanden later en het echte aftellen is begonnen. Nog een paar dagen op Nederlandse bodem, en wat moet er nog een geregeld, vooral ingepakt, worden voordat je weg kan. Ik vond het inpakken van een koffer voor een weekje naar de zon al moeilijk, want wat heb je echt nodig en wat kan je wel een weekje achterlaten. Deze week heb ik me gerealiseerd dat er weinig dingen zijn die je 2 hele maanden kan missen, en dat dus alles mee moet .. als het tenminste allemaal in mijn tas gaat passen. Elk uur komt er ook iemand weer met een handige tip: 'Heb je er aan gedacht om DIT te regelen?' of  'Is het misschien handig om DAT ook mee te nemen?' En dan denk je weer: oh ja shit, dat is waar ook, en ik maar denken dat ik al praktisch klaar was.

De afgelopen twee weken waren zo raar, mijn emoties zaten in een soort golfslagbad. Het ene moment kon ik niet wachten, ondanks de vliegangst, om dat vliegtuig in te stappen. Het andere moment, het moment dat ik met vrienden was of het moment dat ik op buitenrit was met mijn verzorgpony, wilde ik eigenlijk helemaal niet weg. Moet ik nu echt alles achter laten voor 2 maanden? Laten we zeggen dat het zeker niet makkelijk was en dat je mij in dit soort situaties eigenlijk niet teveel ruimte moet geven om te gaan nadenken. Niet nadenken en niet te mooie verwachtingen scheppen want wie weet komen ze niet uit, maar ook niet nadenken over wat er allemaal fout kan gaan. Daarom is het belangrijk dat ik deze week zoveel mogelijk plannen maakt, zodat mijn hoofd zo min mogelijk tijd heeft om mensen te gaan missen voordat ik überhaupt weg ben. 

Voor een lange tijd weggaan heeft me wel zeker doen realiseren hoe goed ik het eigenlijk wel niet heb in Nederland, en wat een lieve mensen ik om me heen heb. Vrijdag aanstaande om 15:20 gaat mijn vlucht vanuit Amsterdam naar het verre Thailand en Cambodja. Ik wil jullie allemaal, heel sentimenteel eigenlijk, zeggen dat ik jullie ga missen, maar dat ik het zeker niet ga laten om jullie allemaal vet jaloers te maken met mooie foto's en berichtjes. 😇 

Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 2 - Wijziging van de plannen

Hoi allemaal,

Pff, ik had nooit gedacht dat dit me zou overkomen eigenlijk, alles stond vast en was geregeld toch? Wat kan er nou mis gaan of veranderen? Ik weet niet of jullie de laatste tijd het nieuws een beetje hebben gevolgd, maar de afgelopen week is Myanmar veel negatief in het nieuws is geweest. Voor degene die het gemist hebben zal ik een poging doen om het nog even kort samenvatten.

In het noordwesten van Myanmar is er een conflict, een vrij eenzijdig conflict, tussen de regeringstroepen van Myanmar en de Rohingya bevolking. Terwijl ik dit schrijf heb ik NU.nl als bron naast me open staan, want ik weet dus niet alle details. De Rohingya bevolking, een minderheden groep en aanhangers van de islam, worden door de regering niet erkend als burgers. Daarom zijn er maandag 4 september invallen gedaan in verschillende dorpen. De troepen hebben veel huizen in brand gestoken en zijn ook meerdere burgers overleden.

Nu moet ik heel eerlijk aangeven dat dit nieuws me verontrustte, maar dat niet direct alle alarmbellen afgingen. Naar aanleiding van de berichten heb ik op internet gekeken naar reisadvies van het Ministerie (zie afbeelding). Zoals je kunt zien in het noordwesten helemaal rood, wat betekent dat reizen daar sterk wordt afgeraden. Wij zouden ons in de buurt van Mandalay verblijven. Naar deze stad kun je gewoon reizen, maar het ligt wel in de buurt van het rode gebied. Er is aangegeven dat er wat veiligheidsrisico's zijn, denk hierbij: ga s'avonds niet alleen over straat (moet je in Amsterdam overigens ook niet doen) en vermijd politieke demonstratie (altijd al een keer willen meemaken *kuch*). Ter vergelijking: Thailand is ook bijna helemaal geel, dus geel is nog geen rood.

Naar aanleiding van deze berichten besloten we dat het een fijn idee was om contact op te nemen met onze organisatie Travel Active en de situatie voor te leggen. Zo gezegd, zo gedaan. Travel Active heeft heel netjes geantwoord en ons bevestigd dat er nu geen risico is, en dat er nauw contact is met hun partnerorganisatie. Ze gaven ook aan dat als het echt niet veilig is, ze nooit mensen daar heen zouden sturen, maar als we ons niet veilig voelde dat we contact moesten opnemen om te kijken naar andere mogelijkheden.

Alweer zo gezegd, zo gedaan. Vrijdag 8 september namen wij contact op met Travel Active om ons project kosteloos over te zetten naar Cambodja. Toen was het tijd om onze vliegtickets over te boeken, dat was helaas iets minder leuk. Het omboeken van onze vliegtickets was helaas niet zo kosteloos als gehoopt, omdat er nog geen officieel negatief reisadvies is afgegeven voor Mandalay. Na lang zoeken bleek het dat we niet onder de kosten uit gingen komen, so be it. Dus bij deze mag ik officieel mededelen dat het tweede deel van onze reis ons brengt naar CAMBODJA. Grote veranderingen dus, maar ergens vind ik het idee wel een stuk fijner. Oh en in Cambodja gaan we ook op rondreis, dus dat is wel een gigantisch voordeel in vergelijking met Myanmar.

Oh, nog 1 laatste ding: vind je het nu leuk om mijn verhalen te blijven volgen? Meld je dan aan met je e-mail om een notificatie te krijgen als ik iets nieuws online zet. De functie vind je rechts bovenin mijn blog!

Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 1 - Introductie van het avontuur

Hoi allemaal,

Ik wil jullie allemaal heel veel welkom heten bij mijn eerste REISBLOG. Misschien denk je nu: 'wat Manouk? Ga je op reis? Of ben je al weg?'. Ik zal je geruststellen want ik ben nog niet weg. Het spijt me als ik het je niet persoonlijk verteld hebt maar op een gegeven moment houd je niet meer bij wie je het wel en wie je het niet verteld hebt. Daarom zal ik eerst even een korte uitleg geven over hoe en wat. 

Aanstaande 4 september begint het nieuwe schooljaar, mijn laatste schooljaar ook, en om officieel af te studeren als mondhygiënist moet ik twee onderdelen nog afronden: 1. Ik moet een afstudeerstage lopen en een scriptie schrijven en 2. ik moet een Minor volgen. Een Minor is een keuze onderdeel en mijn vriendin Par en ik gaan de Minor International Health Studies volgen. De naam zegt het waarschijnlijk al want Internationale Gezondheid Studies, grof vertaald, kan maar 1 ding betekenen: tijd om naar het buitenland te gaan. Na veel zoeken en speuren op internet naar vrijwilligerswerk in het buitenland met betrekking tot tandheelkunde, wat nog niet makkelijk is als je niet naar Afrika wilt, zijn we uitgekomen op de volgende bestemmingen: Thailand en Myanmar. De eerste 4 weken zullen wij een groepsreis in combinatie met vrijwilligerswerk maken door Thailand en allemaal gave dingen zien en doen. Daarna vervolgen wij onze reis naar Myanmar, om vier weken aan de slag te gaan op een klooster en daar te assisteren op een huisartsenpost en zullen wij voorlichting geven aan de lokale bevolking. De organisatie die dit allemaal mogelijk maakt voor ons is Travel Active. 

Dan gaan we nu over naar de orde van de dag want hoewel het programma al vast stond, hebben we vandaag de vliegtickets van, naar en tussen de bestemmingen gekocht! Vrijdag 20 oktober vertrekken wij vanaf Schiphol naar Bangkok en zaterdag 17 december zijn wij weer terug op Nederlandse bodem. Nou leid ik aan een vorm van vliegangst dus deze lange vluchten worden zeker nog wel een uitdaging, maar deze uitdaging ga ik zeker niet uit de weg.

Oke, het 'formele' gedeelte is achter de rug en ik hoop dat iedereen nu bijgepraat is, dan zullen we nu over gaan over het 'informele' gedeelte. Daarvoor wil ik even overschakelen naar het psychologische gedeelte van mijn persoonlijkheid en zal ik mezelf de bekende vraag stellen: 'hoe voel je je daarbij'. Ja, hoe voel ik me daarbij eigenlijk. Mijn antwoord is eigenlijk net zo cliché. Natuurlijk heb ik er ongelofelijk veel zin in, dat kan je zelf denk ik ook wel indenken. Maar natuurlijk vind ik het wel moeilijk om mijn vrienden, familie en alles uit mijn wekelijkse routine achter te laten. 

Zo, dat was het dan, mijn eerste REISBLOG, nu nog vanaf Nederlandse bodem. Ik ga in het buitenland proberen jullie zoveel mogelijk de geïnteresseerden in Nederland op de hoogte houden, maar omdat ik daarvoor afhankelijk ben van WiFi kan ik niet beloven dat dat elke dag kan gebeuren! Gelukkig duurt het nog even voordat ik Nederland verlaat en jullie zullen daarvoor nog zeker van mij horen!

Veel liefs,

Manouk