REISBLOG 7 - Op het randje

Hoi allemaal,

Ik wil even wat uitleg geven naar aanleiding van een foto die ik op Facebook plaatste. Afgelopen vrijdag stond er op het programma dat we naar het Elephant Conservation Centre gingen. Ik had hier van tevoren al een beetje een dubbel gevoel over, want aan de ene kant vind ik alles wat met dieren te maken heeft heel fascinerend, aan de andere kant heb ik ook vanuit meerdere bronnen gehoord dat de dieren in dit kamp niet zo’n goed leven hebben. Daar aangekomen kregen we al de mededeling dat we voor geld op een olifant konden rijden, waarvan ik al helemaal heb gehoord dat het heel slecht voor ze is.  Heel dubieus, want, en dit klinkt heel egoïstisch dan weer, wanneer krijg je de kans om op een olifant te rijden. Argh, oke, gelukkkg hadden we eerst de olifantenshow om er nog even goed over na te denken. De show was again heel dubbel. De ‘verzorgers’ boven op de olifanten lieten de olifanten allemaal opdrachten doen als bomen verslepen, legde uit hoe de dieren getraind werden en wat ze konden. De verzorger liet zien hoe ze een jonge olifant trainde en elke keer als deze een opdracht uitvoerde kreeg hij een beloning in de vorm van een pinda, maar nog steeds gaf het me geen goed gevoel want wie weet hoe het er achter de schermen aan toe gaat. De olifanten zelf keken maar mijn gevoel ook niet heel blij uit hun ogen. Daarna kregen de vele toeristen de kans om de dieren te voeren. Ook ik kon het helaas niet laten om toch even op de foto te gaan met dit majestieuze dier, maar de foto is wel heel dubbel om naar te kijken. Uiteindelijk kreeg geen van ons de kans om op zo’n dier te rijden want we moesten de trein halen en maar beter ook want na de show had ik al besloten dat ik er niet meer op wilde. Ik wil met dit verhaal duidelijk maken dat ik op de hoogte ben van de controverse rondom dit centrum en dat het ook voor mij een hele lastige ervaring was om mee om te gaan.

Oke, nu ik dat even heb uitgelegd wordt het weer tijd voor leukere zaken! Na het olifanten centrum zijn we voor de laatste keer op de trein gestapt. Een hele onrustige treinreis aangezien we helemaal voorin zaten en de machinist om de 5 minuten aan het toeteren was. Dat geluid komt na 10 keer wel echt je neus uit, maar we hebben Chiang Mai bereikt. Vandaag mochten we lekker toeristje spelen, jeej! Dat betekende: zonnebril op, nieuwe Thaise kleding aan, je camera bij de hand houden en meegaan met de stroom van honderden andere toeristen. Eitje toch? Ja, als je tenminste heel op de plaats van bestemming komt, want de tempel op het programma was helemaal boven op een berg. Ik heb nog nooit zo’n hobbelig ritje meegemaakt, zo hobbelig dat het een aantal mensen van de groep echt misselik maakte. Daarnaast is het nooit fijn om naar buiten te kijken en te zien dat je aan de rand van de afgrond rijdt .. iek! De tempel die we bezochten, de Wat Phrathat tempel, was wel adembenemend mooi! Daarnaast zijn we nog op bezoek geweest bij een bergdorpje en hebben we wederom een prachtige waterval gezien. En heb ik de kans gekregen om een nieuwe ulti-toeristische Facebook profielfoto te maken, schuldig! 

De aankomende week zal het wat rustig worden van mij kant, want ik moet me even focussen op het maken van wat schoolopdrachten, ja echt!,, maar als er weer iets spannends gebeurt zijn jullie de eerste die het horen! Tot snel!

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 6 - Jungle fever

Hoi allemaal,

Wat kan twee nachten slaap een mens, Manouk dus, goed doen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik wel vaker wat problemen heb met slapen, dus ik ben wel wat gewend. Alleen hier krijg je er dan ook nog eens een heleboel nieuwe indrukken bij. Zoals ik de laatste keer al zei waren we dinsdag aangekomen in een net hotel waar ik dus eindelijk een paar goede uren slaap kon krijgen. 

Woensdagochtend zouden we Engelse les gaan geven aan kinderen op een school. Normaal heeft de school zo’n 300 kinderen en zouden wij met 10 vrijwilligers onze handen wel aan vol hebben gehad. Maar, ik denk dat iedereen de maar al van mijlenver had zien aankomen, omdat de koning donderdag gecremeerd werd, waren alle scholen dus dicht. Best moeilijk les geven zonder kinderen zal ik je zeggen. Gelukkig wilde de school ons niet laten zitten en waren er bij aankomst twee meisjes gestuurd om ons op te vangen. Met deze meisjes hebben we wat karakteristieken gedeeld over Nederland en Duitsland, en hun Engels was verrassend goed. 90% van de tijd moeten we het doen met gebarentaal of medewerkers van een winkel die die ene persoon uit het personeel die Engels kan erbij moeten halen. 

Kijk, ik ben eigenlijk heel flexibel in wat we deze reis allemaal gaan zien en doen, want alles is interessant. We hebben van tevoren een programma gekregen zodat we een beetje weten wat ons te wachten staat. Kijk en dan ben ik wel een beetje de autist die dan wel graag wil dat we ons daaraan houden, toch? Blijkbaar staat het programma naast de grote dingen als de treinreizen en het hotel dus niet vast, al lijkt het mij wel handig om te weten waar je aan toe bent. Dus als onze reisleider ineens aankomt met de mededeling: we gaan naar een waterval waar je kan zwemmen, en niemand heeft een bikini bij zeg, is toch niet handig? En dan ook nog verbaasd opkijken als we vragen of we dan zwemkleding in het hotel willen ophalen: willen jullie zwemmen dan? Uhm JA, obviously. Nee we kunnen helaas niet langs het hotel, niet?, oké dan maar in mijn gewone kleding he. Achteraf wel veel lekkerder eigenlijk! Ik wil nog even zeggen dat die waterval mij heel erg gelukkig maakte, echt zo mooi, recht uit een scene uit Planet Earth of van Animal Planet. Jammer van die grote spinnen boven in de bomen, die mogen lekker daar boven blijven .. aan de andere kant, nog 1 vraagje he meneer Spin, jij hebt niet toevallig de kracht om mij in een superheld te veranderen toch? Nee? Het was maar een vraagje hoor, nooit geschoten is altijd mis, fijne dag nog! 

Donderdag was het tijd voor de derde van de vier treinreizen deze week! Van Uttaradit werden we door een prachtig berglandschap gebracht naar Lampang. Sorry als te vaak prachtig of fantastisch zeg, je mag wel een vliegticket naar Thailand boeken om me op de vingers te tikken, maar de kosten zijn niet voor mij haha. Onze groep begint steeds meer in tweeën te vallen: een club van Duitse meisjes (onaardig) en onze club: wij (coolste personen op aarde), een Nederlandse jongen (Bouwe, maar Bow Wow klinkt leuker) , een Duitse jongen (Moritz, vanaf vandaag MoMo) en een Duits meisje (Johanna, op Instagram noemt ze zichzelf al YoYo). We hebben eerlijk tegen elkaar gezegd dat de kans klein is dat we echt vrienden voor het leven worden en dat we elkaar hierna waarschijnlijk nooit meer zien, maar we kunnen op zijn minst een leuke tijd hebben nu. 

Oh ja, vergeet ik nog bijna een leuk verhaal over de treinreis. Halverwege de rit begon onze trein ineens te roken en er kwam ook een brandlucht vrij. Mmm oke vreemd, maar er is nog geen reden tot paniek gelijk. Totdat er ineens een conducteur langs kwam rennen naar de rook toe: oke NU is er reden tot paniek. Ik vreesde al gelijk het ergste, strak moeten we uit de trein en moet er nieuwe komen. Waar moet die trein dan vandaan komen en hoelang moeten wij waar gaan wachten. We waren nu ook niet echt in de bewoonde wereld. Gelukkig heeft de oververhitte trein, bleek achteraf ons veilig gebracht waar we moesten wezen. 

Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 5 - Per spoor

Hoi allemaal,

‘Kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng .. toet-toet!’

Op de een of andere rare manier, nou ja geen rare manier want wie kent dit nummer nou niet, komt dit elke keer als ik de trein stap weer naar boven. Dat verandert niet ook al ben ik niet meer in Nederland! Deze week staat in het teken van treinreizen door Thailand naar het noordelijkste puntje en in het assisteren van monniken in de vele tempels. Maar laten we even beginnen waar de vorige keer zijn gebleven.

Zondag werden we opgehaald door onze reisorganisatie. Nou ja opgehaald: ze hebben voor ons een taxi naar het busstation gehaald en vervolgens de tickets van de bus betaald. In mijn Nederlandse woordenboek zou ik dat niet verstaan onder ophalen, maar we zijn wederom niet meer in het kikkerlandje. Aangekomen in Sing Buri werden we nu wel echt opgehaald en gebracht naar het centrum waar alle vrijwilligers vanuit de organisatie verblijven. Daar werden we omringd door Duitsers, he waar heb ik dat eerder gehoord .. too soon?, anyway, moving on. Dit centrum voelde alsof het midden in de jungle stond en het aantal muggen deed daar zeker niet aan onder. Aangezien we nog geen spul tegen muggen hadden ingeslagen zat er niets anders op dan op de fiets te stappen en naar de dichtstbijzijnde 7/11 te gaan. 7/11 is een bekend winkelketentje onder backpackers. Het was even heerlijk om te fietsen en het voelde eindelijk alsof we waren aangekomen in het echte Thailand, want is het hier mooi.

Na een moeizame nacht, weer mede mogelijk gemaakt door de harde regen en de hitte, was het maandag tijd om op pad te gaan. Vanuit Sing Buri werden we op de trein gezet naar onze eerste stop in het noorden: . De treinreis zelf was fascinerend. Om de 5 minuten komen er mensen langslopen met manden, zakjes of schalen vol met eten en drinken. Van kip tot broodjes bapao tot uhm ja, wat moet dat eigenlijk voorstellen. Zonder airco is het best warm in de trein, gelukkig kun je als een hondje in de auto je hoofd uit het raam steken en je ogen uitkijken met de prachtige omgeving. Toch eiste de lange treinreis in de warmte wel zijn tol en het enige wat ik daarna wilde was rust. Onze reisleider voor deze reis heet, niet lachen, Banana. Hele aardige gozer, maar het is zijn eerste keer als begeleider, dus hij is ook niet helemaal zeker wat we nu precies wanneer gaan doen. Onze overnachting was echt in de middle of nowhere. Een mooie nowhere, maar er was niets te doen. S’avonds brachten we een bezoekje aan een gigantisch liggend Boeddha beeld en kregen we de kans om te bidden en een antwoord te krijgen op een brandende vraag voor de toekomst. Nooit geschoten is altijd mis dus dat wilde ik wel eens proberen. Dit was wel een hele bijzondere ervaring. 

Weer terug gekomen bij onze accommodatie werd ons op het hart gedrukt s’avonds niet naar buiten te gaan vanwege slangen .. ja slangen, ja! Oke, doen we dat niet. Pas de volgende morgen werd ons verteld dat het niet gaat om zomaar een slang, maar om een cobra. Geen adder of ringslag maar een giftige cobra ... SLIK! Beter vertellen ze me dit nu pas anders had ik sowieso geen oog dicht gedaan! Maar toen bleek dat we op weg waren om een kijkje te nemen op het platteland: het platteland waar dus blijkbaar cobra’s kunnen zitten .. niet echt een hele rustgevende gedachte en ik werd gelijk paranoïde naar elk bewegend bosje of struikje. Helemaal erg, achteraf grappig, was toen onze rondleidster halverwege de rondleiding ineens opsprong en we allemaal als gekken begonnen weg te rennen. Gelukkig bleek het maar een rivierslang te zijn, maar ik heb alsnog even kunnen testen hoe hard ik kan wegrennen in survival modus haha!

Daarna was het weer tijd voor een lange treinreis, naar weer een plekje noordelijker: Uttaradit. We konden de tijd nu iets beter doden en hebben vrienden gemaakt met een andere Nederlandse jongen aangezien de Duitsers niet erg sociaal zijn naar ons, en wij stiekem ook niet naar hun. In Uttaradit zullen we vannacht en morgen verblijven in een echt net hotel met goede airco! Morgen gaan we Engelse les geven aan kinderen, monniken assisteren in de tempels en mogen we ook even lekker toeristje spelen: op bezoek bij tempels en monumenten. Tot snel!

Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 4 - Met beide benen weer op de grond

Hoi allemaal,

Na maanden voorbereiding en spanning kan het dan nu ECHT beginnen. Ik ben zaterdag 21 oktober veilig, zonder kleerscheuren, met alle koffers nog in het bezit en best wel vermoeid aangekomen in Bangkok. De twee vluchten zijn goed verlopen, maar jezelf twaalf uur vermaken ondanks het grote aanbod aan films, de helft heb ik vaak al gezien, is nog best een uitdaging. Slapen zat er niet in voor mij helaas, want om je rust te pakken in een vliegtuig moet je wel redelijk ontspannen het vliegtuig instappen en dat is best pittig voor iemand met vliegangst. Gelukkig hebben de Marvel films, die zijn altijd goed, en de vele andere mogelijkheden tot afleiding het dragelijk gemaakt.

De eerste indrukken van Thailand zijn wel een beetje vertekend door de vermoeidheid en ik heb nog niet heel veel gezien. Wat me wel gelijk is opgevallen in de taxi naar het hotel is dat overal in Thailand grote borden hangen van de koning. Vorig jaar is de koning overleden en daarna is het de traditie om een jaar lang een rouwperiode te houden, deze periode duurt nog tot eind oktober. Dat betekent dus dat er binnenkort ook waarschijnlijk/misschien een kroning van de nieuwe koning komt, al deed de receptioniste van het hostel hier wel een beetje vaag over. Toch zou het wel heel gaaf zijn om mee te maken. Daarnaast hangen er ook heel veel spandoeken die de bewoners aanraden om Buddha met respect te behandelen, dus dat bewijst maar weer hoe belangrijk het geloof is!

Maar het grootste (min)punt tot nu toe is het weer. Het is buiten ruim 30 graden en benauwd. Oke, daar had ik op gerekend. Waar ik wel erg van geschrokken ben is de hoeveelheid regen die er vannacht gevallen. Dat is wel de grootste afknapper tot nu toe, daar hadden we eigenlijk niet op gerekend. De buien die hier vallen zijn niet bepaald klein en zachtjes. Misschien had ik me nog teveel ingesteld op zonnige stranden en palmbomen. Alles wat ik tot nu toe van Bangkok gezien is: veel verkeer en veel vervuilend verkeer ook. De bussen zijn oud en de lucht is niet heel zuiver en schoon.  Hoe ik trouwens weet dat er vannacht zoveel regen gevallen is? 1 woord: Jetlag. Vanwege de weinige slaap die ik in het vliegtuig heb gepakt, is het de eerste dag heel erg moeilijk om in het ritme te komen ..

Oke oke nu is het genoeg met dat geklaag, want de reis moet uberhaupt nog beginnen. Zondag worden we opgehaald door onze organisatie en dan pas komen de prachtige tempels en het landschap. Iets wat ik wel al gezien: kleine altaartjes ter ere van Lord Brahma, een vier koppige Buddha-look-a-like, die uitgedost zijn met prachtige bloemen, versieriengen en heel veel kleur. En ze zijn prachtig!! Kortom; laat het echte Thailand nu maar komen!


Veel liefss,

Manouk

REISBLOG 3 - Aftellen, inpakken .. is het al zover?

Hoi allemaal,

Daar zit je dan, aan je laptop, je hebt nu officieel 'vakantie'. Ik weet niet of je het echt vakantie kunt noemen, want het wordt niet alleen een vakantie, er is ook nog een hoop werk aan de winkel. Wat is de tijd toch snel gegaan, het is een cliché die ik eigenlijk te vaak gebruik, maar hij is gewoon zo ontzettend waar. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik tegen mensen kon zeggen: 'Maak je geen zorgen, het is nog lang niet zover, pas over 3 maanden joh'. En daar zit je dan nu, 3 maanden later en het echte aftellen is begonnen. Nog een paar dagen op Nederlandse bodem, en wat moet er nog een geregeld, vooral ingepakt, worden voordat je weg kan. Ik vond het inpakken van een koffer voor een weekje naar de zon al moeilijk, want wat heb je echt nodig en wat kan je wel een weekje achterlaten. Deze week heb ik me gerealiseerd dat er weinig dingen zijn die je 2 hele maanden kan missen, en dat dus alles mee moet .. als het tenminste allemaal in mijn tas gaat passen. Elk uur komt er ook iemand weer met een handige tip: 'Heb je er aan gedacht om DIT te regelen?' of  'Is het misschien handig om DAT ook mee te nemen?' En dan denk je weer: oh ja shit, dat is waar ook, en ik maar denken dat ik al praktisch klaar was.

De afgelopen twee weken waren zo raar, mijn emoties zaten in een soort golfslagbad. Het ene moment kon ik niet wachten, ondanks de vliegangst, om dat vliegtuig in te stappen. Het andere moment, het moment dat ik met vrienden was of het moment dat ik op buitenrit was met mijn verzorgpony, wilde ik eigenlijk helemaal niet weg. Moet ik nu echt alles achter laten voor 2 maanden? Laten we zeggen dat het zeker niet makkelijk was en dat je mij in dit soort situaties eigenlijk niet teveel ruimte moet geven om te gaan nadenken. Niet nadenken en niet te mooie verwachtingen scheppen want wie weet komen ze niet uit, maar ook niet nadenken over wat er allemaal fout kan gaan. Daarom is het belangrijk dat ik deze week zoveel mogelijk plannen maakt, zodat mijn hoofd zo min mogelijk tijd heeft om mensen te gaan missen voordat ik überhaupt weg ben. 

Voor een lange tijd weggaan heeft me wel zeker doen realiseren hoe goed ik het eigenlijk wel niet heb in Nederland, en wat een lieve mensen ik om me heen heb. Vrijdag aanstaande om 15:20 gaat mijn vlucht vanuit Amsterdam naar het verre Thailand en Cambodja. Ik wil jullie allemaal, heel sentimenteel eigenlijk, zeggen dat ik jullie ga missen, maar dat ik het zeker niet ga laten om jullie allemaal vet jaloers te maken met mooie foto's en berichtjes. 😇 

Veel liefss,

Manouk