REISBLOG 11 - Goodmorning Cambodja

Hoi allemaal,

We hebben het gered, vraag me alsjeblieft niet hoe, maar we hebben het gered. Zondag zijn we veilig na een lange dag reizen aangekomen in Siem Reap, Cambodja. Zondag was heel zwaar, veel zwaarder dan gedacht. Het was voor het eerst dat die echte heimwee begon te komen. Waarschijnlijk werd dat ook deels veroorzaakt door het feit dat wij op het vliegveld waren met de Nederlandse jongen die rond dezelfde tijd op een vlucht naar huis zou stappen. Huis .. wauw dat klonk wel even heel lekker hoor. Terug naar Nederland en je vrienden en familie. Zeker na de stress op het vliegveld was het de afgelopen dagen best moeilijk. Cambodja is veel armer dan Thailand en dat merkte we al gelijk. De wegen zijn slecht en sommige zijn vaak nog onverhard. Dat hielp waarschijnlijk ook niet echt mee in het hele heimwee verhaal. Maar we gaan dit land een eerlijke kans geven, want ik weet zeker dat het nog vele pareltjes te bieden heeft. 

We hebben ook een kijkje mogen nemen in een floating village, een drijvend dorp dus. Bij aankomst zei onze begeleider dat we ons niet moesten laten verlijden om voor een bepaalde prijs 50 kilo rijst te kopen. Wacht wat? Waarom zou ik in godsnaam 50 kilo rijst kopen .. om mee te nemen terug naar Nederland ofzo? Wat bleek nou: halverwege de tour kwamen we langs een school. Twee kleine gebouwtjes op het water waar zo’n 600(!) leerlingen op zaten. Toeristen kunnen dus voor een hoog bedrag rijst kopen voor deze kinderen, wat ongetwijfeld veel mensen doen, met de beste bedoelingen uiteraard. Wat ze niet weten is dat aan het eind van de dag deze rijst weer wordt ingenomen om vervolgens opnieuw te worden verkocht aan de volgende weldoener. Wat leven we toch in een triest wereld.

Over triest gesproken, we zijn die middag ook langs geweest bij een krokodillenboerderij/restaurant. En we hebben ze ook gezien, de krokodillen voor op het menu. Gigantische beesten opgepropt op een klein houten vlotje met amper ruimte om te bewegen. Gigantisch imposerende beesten die absolute vrijheid verdienen, maar het was niet de laatste boerderij die we tegenkwamen. Het houden van krokodillen voor hun vlees maar vooral hun huid is big business hier in Cambodja en is om kippenvel van te krijgen. Arme Snappie :(

Leuk land he Cambodja, tot nu toe alleen maar negatieve ervaringen, maar ik zou liegen als het allemaal zo was. De komende twee weken staan echt in het teken van helpen. We verblijven in Samraong, een dorpje in het noorden van Cambodja. Weer even back to basic maar heel mooi en leuk. Overal lopen koeien, kippen en waterbuffels op straat en door de rijstvelden. Hier gaan we helpen op de Greenway School. Een school opgericht door de Green Lion, die Engelse les geeft aan kinderen. Een prachtig initiatief, want de school is gratis en opgericht voor de armste families hier in de buurt. De school is gebouwd door vrijwilligers en is ook grotendeels van ze afhankelijk. Veel vrijwilligers kunnen hier ook geld doneren. Voor 120 dollar kun je een kind een jaar lang een goed schooljaar geven. De directeur kijkt als er donaties binnenkomen naar welke kinderen het het hardste nodig hebben, en houd daarvan een hele lijst bij. Ik ben superblij om op deze school te mogen helpen.

Spreek jullie snel!

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 10 - Komen en gaan

Hoi allemaal,

Deze week alweer mijn laatste week hier in het zonnige Thailand, en hoe raar het misschien klinkt, maar ik ben best blij om weg te gaan. In de afgelopen vier weken hebben we alles van Thailand, van noord tot zuid, kunnen en mogen zien. Ik denk dat er weinig plekken niet door ons ontdekt zijn. Zondag staat ons nieuwe avontuur op het programma genaamd Cambodja en ik kan niet wachten!

Deze week mochten we van grote kinderen naar kleine kinderen, wat wel een indruk heeft achtergelaten. We hebben de hele week mogen assisteren in een weeshuis. Dat is best heftig .. nou ja misschien kan ik het nog beter omschrijven als indruk-makend. Ik ben er achter gekomen dat de meeste kinderen in dat huis waarschijnlijk geen wees zijn, maar hun vader of moeder heeft ze daar gebracht op hele jonge leeftijd. De kinderen worden daar dan opgevoed en vervolgens krijgt de ouder de kans om de kinderen op hun twaalfde weer ‘op te halen’ ... Zo niet, dan blijven ze daar wonen. Dat is best heftig om te horen. Denk je maar in dat je als kind van 12 zit te wachten op je ouder(s) en je je na een paar maanden realiseert dat ze niet gaan komen. Dat soort situaties en praktijken zijn wij in Nederland niet gewend. Als entertainment mochten we spelen met de kinderen zo af en toe. En daar wil ik even wat meer uitleg over geven. Tijdens een cursus die wij moesten volgen voordat we op reis gingen hebben ze ons bijna op het hard gedrukt om hier heel voorzichtig mee te zijn. In dit soort landen bestaan er heel veel vormen van weeshuistoerisme, waar veel geld mee kan worden verdiend. Daarom zij onze cursusleidster ook dat het heel belangrijk is om als je gaat helpen in een weeshuis, je het beste helpt door de begeleiders te ondersteunen. De begeleiders zijn degene die elke dag met deze kinderen moeten werken. Zorg er ook voor dat als je dan met kinderen speelt je niet 1 kind alle aandacht geeft, maar je aandacht goed verdeeld. Gelijk de eerste dag merkte ik al dat een van de Duitse meisjes tijdens het speeluurtje alleen maar bezig was met 1 jochie, op wie ze al haar aandacht focuste en die ze ook constant achterna bleef zitten. Ik vond dat heel moeilijk om te zien, want wie weet hoeveel ‘schade’ je daarmee kan aanrichten. Pff heavy stuff allemaal. Maar .. We hebben ook nog poetsposters uitgedeeld aan de schoolleiding, die ze gaan ophangen in de school. De kids waren in ieder geval erg gelukkig met hun nieuwe speelgoed, maar ik heb wel geprobeerd echt afstand te houden van de kinderen. Wie weet hoeveel vrijwilligers er elke maand langs komen en wat die kinderen al hebben meegemaakt. Desondanks heb ik voor 1 van de kinderen een prachtig mooie vogel, al zeg ik het zelf, in elkaar gezet. 

Oke, na de heavy stuff, nu even een ander verhaaltje voor jullie lieve lezers, want deze week sluiten we af met een paar andere belangrijke onderwerpen: zon, zee en strand. Jaja, het is jaloers maak tijd, hehe. Terwijl ik dit schrijf heeft karma me al keihard terug gepakt, want de eerste middag zijn we bijna allemaal zo gruwelijk verbrand door de felle zon .. AUW. Ik ‘gelukkig’ alleen op mijn rug en schouders, omdat ik s’morgens te chagrijnig en eigenwijs was om hulp te vragen met het insmeren van mijn rug. Eigen schuld dikke bult Manouk! Maar, ik heb wel genoten van het snorkelen. Toch moeten we wel een beetje oppassen in de zee, niet voor haaien gelukkig .. maar voor kwallen. Misschien nog wel erger. Een nieuw meisje in onze groep is dus een paar weken geleden gestoken door een kwal, ieks! Gelukkig heb ik geleerd van Finding Nemo, is de film naast grappig nog handig ook, dat je bij kwallen moet uitkijken voor de tentakels. Als ik er zie geef ik hem dus gewoon een beuk op zijn hoofd .. kan niet moeilijk zijn toch? Toch? 

Oke, oke, laatste puntje? Heb je nog heel even de tijd. Weten jullie nog dat ik jullie vorige week in mijn euforische staat vertelde over het feit dat ik zo gelukkig was dat ik naar Thor Ragnarok kon? En weet je dan ook nog dat ik vertelde dat er nog een film was die ik graag zou willen zien? Drie keer raden wie die film, vandaag, nog voordat hij uberhaupt in Nederland uit is, heeft gezien! ME! Par en ik hadden even een middagje vrij van de groep genomen en zijn lekker naar een shopping center geweest, waar ze toevallig een bios hadden die Justice League al draaide. Ik zweer je, het was niet gepland, maar het was wel erg welkom! Nog even snel wat ik er vond: zo veel beter dan verwacht! Het begin voelde nog wel wat gehaast van: we moeten deze karakters bij elkaar brengen, maar het is echt een leuke film! 

Dat was het weer voor vandaag, ik spreek jullie snel in Cambodja!

Veel liefs,

Manouk

REISBLOG 9 - Hello! My name is ..

Hoi allemaal,

Alweer bijna een hele week hebben jullie mijn spannende verhalen vanuit het zonnige Thailand moeten missen, wat moet dat afkicken zijn geweest. Nee, nee, ik overdrijf, maar aan de andere kant, als je dit leest ben je dus wel stiekem heel benieuwd wat er met mij gebeurd is haha, dus laat ik dan maar snel beginnen! Maandag mochten we ons weer aansluiten bij onze eigen groep, je weet wel, die ene met al die Duitsers. Dat was zowel fijn, we verveelden ons wel een beetje in Singburi, maar ook niet zo fijn, want in Singburi hebben we echt vrienden gemaakt. Vrienden van alle nationaliteiten welgeteld. Een super lieve Duitse man met een sneu achtergrond verhaal (gescheiden van zijn vrouw), een Italiaan met hele mooie oog (ja, de verhalen zijn dus echt waar) en een Nederlands meisje uit Nijmegen die op haar 25 besloot haar baan op te zeggen en de wereld te gaan zien (echt een tof wijf). Helaas moesten we afscheid nemen van ze. Terug bij onze groep stond deze week in het teken van Engelse les geven op een basisschool elke ochtend. Onze slachtoffers waren 30 Thaise scholieren in de puberteit, erg leuk. De eerste dag begonnen we met een voorstelrondje van beide kanten waarin alle kinderen zichzelf in het Engels moesten voorstellen, daarna konden we aan de slag. Om het ijs te breken we begonnen met de Engelse versie van Hoofd, Schouders, Knie en Teen en wat blijkt: ik kan het nog verrassend goed ook haha, weer een verborgen talent gevonden! De rest van de week hebben we besteed aan het leren van basis Engels, want het niveau was schrikbarend laag. Daarom hebben we ze deze week de kinderen geleerd over kleuren, cijfers, letters en nog veel meer andere onderwerpen zoals voorwerpen uit het klaslokaal. Als afleiding hebben we de kinderen kennis laten maken met het spelletje Galgje met de nieuwe geleerde Engelse woorden. Nu maar hopen dat er van deze week nog wat van gaat blijven hangen! 

Dezelfde dag nog mocht er een kleine ‘droom’ van mij uit komen: een trektocht door de jungle. Na een ochtend lesgeven werden we op de auto gezet naar de jungle. Het was dan wel geen lange tocht en het was ook geen echt tropisch regenwoud, maar ik had even mijn Jungle Book momentje. Voordeel van mijn momentje was dat ik niet werd achtervolgd door een moordlustige tijger .. althans, dat denk ik. In dat geval ben ik blij dat hij me niet heeft kunnen vinden. Zelfs niet terwijl Johanna en ik nog het nummer van King Louie uit The Jungle Book uit volle borst hebben gezongen. Het spijt me Shere Khan, volgende keer beter ;)

Als laatste wil ik nog even een bijzondere ervaring met jullie delen. Ik denk dat de meest wel weten dat ik een echte filmfan ben en hoe raar het ook klinkt, maar het deed echt een beetje pijn om weg te gaan. Er komen in mijn tijd in het buitenland wat voor mij belangrijke films uit: de nieuwste editie van de MCU Thor: Ragnarok is vorige week in de bios geland en volgende week komt Justice League uit, een film waar vele ogen op gericht zijn. Natuurlijk komt er nog veel meer uit wat ik wel graag zou willen zien, maar deze twee wil ik wel heel graag op het grote scherm zien. Ik had er niet op gerekend dat dit mogelijk zou zijn hier in Thailand, maar het grote winkelcentrum waar we gister een middag in hebben mogen doorbrengen heeft mij een heel gelukkig meisje gemaakt. Niet alleen hadden ze een bioscoop, ze draaiden ook nog de Engelse versie van Thor: Ragnarok, dus ik kan met trots zeggen dat ik deze film niet heb hoeven missen in de bioscoop. Oh ja, en hij was echt geweldig. Misschien is het geluk binnenkort nog aan mijn zijde en kan ook Justice League hier mee pakken, maar ik ben voor nu een gelukkig mens! 

Veel liefs, 

Manouk

REISBLOG 8 - Rood, wit en blauw

Hoi allemaal,

Ik had al aangekondigd dat we deze week een rustige week zouden hebben. Deze week verblijven we in het vrijwilligerscentrum in Singburi. Het kostte ons een 11 uur durende, ja 11 uur ja, busreis om hier heen te komen, maar dan heb je ook wat. Onderweg zijn we wel minstens 3 keer gecontroleerd door de politie vanwege vluchtelingen, maar ze hebben ons gelukkig over het hoofd gezien haha. De eerste dag in Singburi was een soort van hel. Aangezien we half 5 s’ochtends aankwamen en stonden te stuiteren van energie, was het al/pas 6 uur dat we ons bed indoken. Toen kwamen we achter een van de nadelen van verblijven in Singburi: elke dag tussen 6 en 8 gaat hier in het hele stadje de radio aan. Wat? Ja, geen grapje, het is echt zo. Overal staan van die grote luidsprekers en dan mogen we twee uur genieten van de Thaise radio. Nu hoor ik je bijna denken: welke idioot zet er nu elke dag om 6 uur de radio aan en maakt daarmee de hele stad wakker? Nou, dat is dus de burgemeester .. ik wil niet veel zeggen, maar als burgemeester Molkenboer elke dag in Harmelen ‘Evers Staat Op’ zou aanzetten om 6 uur s’ochtends, zou ik me toch ernstig afvragen om niet te gaan verhuizen. Maar he, hier is het traditie dus er zit niets anders op dan maar te gaan slapen met oordopjes in! Er zijn gelukkig een aantal personen heel blij dat we terug zijn: de muggen. In de eerste dag ben ik weer helemaal lek gestoken. Ach bekijk het maar van de positieve kant, ik ben blijkbaar gewoon ontzettend aantrekkelijk, wat we natuurlijk allemaal al wisten toch? 

Al er wat spelfouten zitten in mijn volgende stukje, vergeef me, maar dat komt denk ik omdat mijn handen nog steeds een beetje onder de verf zitten. De afgelopen week mochten we onszelf nuttig maken en helpen bij een weeshuis. Daar hebben we een lekker asociaal grote Nederlandse vlag getekend op de buitenmuren, waarbij er natuurlijk meer verf op mijn kleding is gekomen dan op de daadwerkelijke muur, maar ja dat kan ook niet anders. Kijk Nederland mag dan wel niet naar het WK voetbal gaan volgend jaar, onze eigen stomme schuld, maar dat betekent niet dat ik niet trots mag zijn op ons kikkerlandje. De andere dagen hebben we ook ondermeer besteed aan het schilderen van tafels en stoelen. De laatste dag hebben we de kinderen, nou ja misschien hebben ze mij meer geholpen, geholpen met het maken van lichtbootjes. Dit weekend is hier namelijk het Lichtfestival, waarin de mensen in Thailand bootjes met lichtjes maken om het water te eren. Het water dat leven geeft, ze drinken geeft en plezier geeft om in te zwemmen. De kinderen konden fantastische figuurtjes maken met de bladeren van een bananenboom. 

Al met al was het een rustige, maar heel uitdagende week. De warmte hier in Singburi zorgt dat er een overschot aan muggen is, die mij echt heerlijk vinden. Dit betekent dat allebei mijn voeten minstens 15 muggenbulten bevatten, die ook na een paar dagen niet willen stoppen met jeuken. Niet heel fijn als je wilt gaan slapen en gek wordt van de jeuk. Al met al ben ik blij dat we ons volgende week weer kunnen aansluiten bij onze groep en onze reis door Thailand weer kunnen vervolgen.

Veel liefs,

Manouk