‘Kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng, kede-kedeng .. toet-toet!’
Op de een of andere rare manier, nou ja geen rare manier want wie kent dit nummer nou niet, komt dit elke keer als ik de trein stap weer naar boven. Dat verandert niet ook al ben ik niet meer in Nederland! Deze week staat in het teken van treinreizen door Thailand naar het noordelijkste puntje en in het assisteren van monniken in de vele tempels. Maar laten we even beginnen waar de vorige keer zijn gebleven.
Zondag werden we opgehaald door onze reisorganisatie. Nou ja opgehaald: ze hebben voor ons een taxi naar het busstation gehaald en vervolgens de tickets van de bus betaald. In mijn Nederlandse woordenboek zou ik dat niet verstaan onder ophalen, maar we zijn wederom niet meer in het kikkerlandje. Aangekomen in Sing Buri werden we nu wel echt opgehaald en gebracht naar het centrum waar alle vrijwilligers vanuit de organisatie verblijven. Daar werden we omringd door Duitsers, he waar heb ik dat eerder gehoord .. too soon?, anyway, moving on. Dit centrum voelde alsof het midden in de jungle stond en het aantal muggen deed daar zeker niet aan onder. Aangezien we nog geen spul tegen muggen hadden ingeslagen zat er niets anders op dan op de fiets te stappen en naar de dichtstbijzijnde 7/11 te gaan. 7/11 is een bekend winkelketentje onder backpackers. Het was even heerlijk om te fietsen en het voelde eindelijk alsof we waren aangekomen in het echte Thailand, want is het hier mooi.
Na een moeizame nacht, weer mede mogelijk gemaakt door de harde regen en de hitte, was het maandag tijd om op pad te gaan. Vanuit Sing Buri werden we op de trein gezet naar onze eerste stop in het noorden: . De treinreis zelf was fascinerend. Om de 5 minuten komen er mensen langslopen met manden, zakjes of schalen vol met eten en drinken. Van kip tot broodjes bapao tot uhm ja, wat moet dat eigenlijk voorstellen. Zonder airco is het best warm in de trein, gelukkig kun je als een hondje in de auto je hoofd uit het raam steken en je ogen uitkijken met de prachtige omgeving. Toch eiste de lange treinreis in de warmte wel zijn tol en het enige wat ik daarna wilde was rust. Onze reisleider voor deze reis heet, niet lachen, Banana. Hele aardige gozer, maar het is zijn eerste keer als begeleider, dus hij is ook niet helemaal zeker wat we nu precies wanneer gaan doen. Onze overnachting was echt in de middle of nowhere. Een mooie nowhere, maar er was niets te doen. S’avonds brachten we een bezoekje aan een gigantisch liggend Boeddha beeld en kregen we de kans om te bidden en een antwoord te krijgen op een brandende vraag voor de toekomst. Nooit geschoten is altijd mis dus dat wilde ik wel eens proberen. Dit was wel een hele bijzondere ervaring.
Weer terug gekomen bij onze accommodatie werd ons op het hart gedrukt s’avonds niet naar buiten te gaan vanwege slangen .. ja slangen, ja! Oke, doen we dat niet. Pas de volgende morgen werd ons verteld dat het niet gaat om zomaar een slang, maar om een cobra. Geen adder of ringslag maar een giftige cobra ... SLIK! Beter vertellen ze me dit nu pas anders had ik sowieso geen oog dicht gedaan! Maar toen bleek dat we op weg waren om een kijkje te nemen op het platteland: het platteland waar dus blijkbaar cobra’s kunnen zitten .. niet echt een hele rustgevende gedachte en ik werd gelijk paranoïde naar elk bewegend bosje of struikje. Helemaal erg, achteraf grappig, was toen onze rondleidster halverwege de rondleiding ineens opsprong en we allemaal als gekken begonnen weg te rennen. Gelukkig bleek het maar een rivierslang te zijn, maar ik heb alsnog even kunnen testen hoe hard ik kan wegrennen in survival modus haha!
Daarna was het weer tijd voor een lange treinreis, naar weer een plekje noordelijker: Uttaradit. We konden de tijd nu iets beter doden en hebben vrienden gemaakt met een andere Nederlandse jongen aangezien de Duitsers niet erg sociaal zijn naar ons, en wij stiekem ook niet naar hun. In Uttaradit zullen we vannacht en morgen verblijven in een echt net hotel met goede airco! Morgen gaan we Engelse les geven aan kinderen, monniken assisteren in de tempels en mogen we ook even lekker toeristje spelen: op bezoek bij tempels en monumenten. Tot snel!
Daarna was het weer tijd voor een lange treinreis, naar weer een plekje noordelijker: Uttaradit. We konden de tijd nu iets beter doden en hebben vrienden gemaakt met een andere Nederlandse jongen aangezien de Duitsers niet erg sociaal zijn naar ons, en wij stiekem ook niet naar hun. In Uttaradit zullen we vannacht en morgen verblijven in een echt net hotel met goede airco! Morgen gaan we Engelse les geven aan kinderen, monniken assisteren in de tempels en mogen we ook even lekker toeristje spelen: op bezoek bij tempels en monumenten. Tot snel!
Veel liefss,
Manouk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten